Werset przed obietnicą

„Znam zamiary, jakie mam wobec was — mówi Pan — zamiary pełne pokoju, a nie zguby, by zapewnić wam przyszłość i nadzieję”. To zdanie widnieje na kubkach, kartkach z okazji ukończenia szkoły i ścianach wielu kuchni. Jest prawdziwym zdaniem z Biblii. Jest też jedenastym wersetem listu, którego dziesiątego niemal nikt z cytujących nie przeczytał.

Do kogo został napisany

Jeremiasz 29 jest listem — mówi o tym już pierwsze zdanie rozdziału. Napisano go z Jerozolimy do starszych, kapłanów i ludzi, których wcześniej uprowadzono do Babilonu. Nie czekali, aż otworzą się drzwi. Zostali deportowani. List trafił do osób, których najgorszy scenariusz już się wydarzył.

Zanim list cokolwiek obieca, daje zadziwiająco zwyczajne wskazówki: budujcie domy i w nich mieszkajcie, sadźcie ogrody i jedzcie ich owoce, zawierajcie małżeństwa, miejcie dzieci i starajcie się o pomyślność miasta, do którego was zabrano. Osiedlcie się. To potrwa długo.

Werset dziesiąty

„Gdy upłynie dla Babilonu siedemdziesiąt lat, nawiedzę was i spełnię wobec was moje pomyślne słowo”. Siedemdziesiąt lat. To zdanie bezpośrednio poprzedza słynną obietnicę i wyjaśnia, jakiego rodzaju jest to obietnica.

Siedemdziesiąt lat oznaczało, że większość czytających ten list umrze w Babilonie. Obietnica nie mówiła, że ich sytuacja szybko się zmieni. Mówiła, że sytuacja nie jest końcem opowieści i że ktoś nadal prowadzi rachunek. To różne rzeczy; drugą znacznie trudniej sprzedać na grafice.

Dlaczego ma to większe znaczenie, niż się wydaje

Podana komuś w ciężkim tygodniu wersja z plakatu potrafi zranić. Brzmi jak harmonogram — wytrzymaj, zaraz wszystko się odwróci — a gdy nic się nie odwraca, czytelnikowi zostaje tylko wniosek, że zrobił coś źle. Pełny tekst tego nie robi. Mówi: to może potrwać; mimo wszystko zbuduj w tym życie; nie zapomniano o tobie.

Tak samo można przeczytać większość słynnych zdań. „Wszystko współdziała dla dobra” ma dalszą część, która mówi, kogo dotyczy. „Proście, a będzie wam dane” znajduje się w akapicie o ojcu, który nie daje dziecku kamienia. „Wystarczy ci mojej łaski” jest odpowiedzią, którą Paweł otrzymał po trzykrotnej prośbie i usłyszeniu odmowy — to werset o modlitwie niewysłuchanej tak, jak proszono, a nie o wysłuchanej.

To nie pomniejsza obietnic. Czyni je użytecznymi. Obietnicę, którą można sprawdzić, da się trzymać także o czwartej nad ranem; slogan utrzymuje ciężar tylko do pierwszej próby.

Można to sprawdzić w Jeremiasza 29,1; 29,5–7; 29,10 i 29,11, Rzymian 8,28, Mateusza 7,7–11 oraz 2 Koryntian 12,7–9. Możliwość zajrzenia do źródła jest całą różnicą między tym a wersją z kubka.