Jedna trzecia psalmów to skargi

Jeśli Psalmy zna się głównie z muzyki, łatwo uznać, że księga jest przede wszystkim pochwałą. Nie jest. Badacze grupują psalmy według gatunków, a zdecydowanie największą grupą jest lament: skargi skierowane wprost do Boga z powodu sytuacji, która nie została naprawiona. Zależnie od sposobu liczenia stanowią od jednej trzeciej do czterdziestu procent księgi.

Co właściwie robi lament

Jego forma jest zdumiewająco stała. Zwraca się do Boga po imieniu. Wypowiada skargę jasno, często bez ogródek. O coś prosi. I zwykle — choć nie zawsze — na końcu zwraca się ku zaufaniu. Ludzie zapamiętują ten zwrot. Zapominają trzy czwarte psalmu, które go poprzedzają.

Psalm 13 zaczyna się pytaniem: „Dokądże, Panie? Czy wiecznie będziesz o mnie zapominał?” — cztery razy to samo pytanie w dwóch wersetach. Warto znać Psalm 88: pełny lament, w którym zwrot nigdy nie następuje. Kończy się w ciemności; w wielu przekładach ostatnim słowem jest „ciemność”. Jest w księdze. Przez tysiąclecia przechowywali go, kopiowali i śpiewali ludzie, którzy uznali modlitwę bez rozwiązania za wartą zachowania.

Dlaczego to ważne podczas czekania

Prawie wszystko tworzone dla tych odbiorców powtarza: dziękuj, wierz mocniej, wypowiedz to. Żadna z tych rzeczy sama w sobie nie jest zła. Jako pełna dieta zostawia jednak osobę z niewysłuchaną modlitwą bez słów — mimo że tradycja ma dla niej cały gatunek i umieściła go w środku własnego modlitewnika.

W praktyce: jeśli od lat coś niesiesz i otrzymujesz dla tego tylko język wdzięczności, dano ci mniej więcej dwie trzecie słownika. Skarga jest dozwolona. Statystycznie jest najczęstszą rzeczą w tej księdze.